Hieronder het gebed wat tijdens de dienst is voorgelezen.

Licht van leven

Laat mensen stralen
Geef hun kracht
Om te aanvaarden
Hun leven
Hun strijd 

Licht van liefde
Laat harten bloeien
Vreugdes voelen
Liefde geven 

Licht van nemen
Neem ze zachtjes mee
In hun laatste strijd 

Laat ze weten
Ik ga deze weg niet alleen
Laat ze voelen 

Ik wordt gedragen door het licht
Gehuld in licht
Gekoesterd in licht

De tekst welke Jan de Kok, San Jansen en Jan van Grinsven tijdens de afscheidsdienst hebben voorgelezen is te vinden door hier rechtsonder op “Lees meer” te klikken. Het zijn gedachten en herinneringen aan de tijd die mijn vader de afgelopen 50 jaar samen met zijn  vrienden heeft meegemaakt.

Jan de Kok:
Ken je die mop al. Er komt een man bij de dokter en die man zegt……
In een gesprek met Jan van der Schoot, had hij deze zin zomaar kunnen zeggen. Ook nu zou hij tegen ons roepen: “Zeg, jullie gaan toch niet een beetje zielig staan te doen, hè”.
Jan hield van plezier, was gek op humor en voor een goeie grap kon je altijd bij hem terecht. Hij hield van lachen, en had de lachers graag op zijn hand. Zo was hij, en zo is hij altijd geweest. Zo kennen wij hem al 50 jaar en waarschijnlijk iedereen hier, die Jan een beetje kent.  Als Jan begon te vertellen, dan was hij moeilijk te stoppen.
Onze echte, hechte vriendschap stamt al vanaf het begin van de middelbare school. Met onze vriendschap, dan bedoel ik, die van Jan, Jan, Jan en San. Teveel Jannen, en dus werd Jan  ‘Schootje’.
Onafscheidelijk in de tienerjaren. Met tafeltennissen bij Luto, hoogjassen op zondagmorgen bij Jansen en buurten bij De Kok. Samen studeren, examen doen en samen slagen. Samen naar de feestjes. Uitgenodigd of niet.  Hing ergens de vlag buiten, dan gingen wij er naar binnen.  Feliciteerden we diegene met de slinger om, en goed opgevoed als we waren, ook de ouders, of iedereen die op basis van hun uiterlijk, de ouders konden zijn.

San Jansen:
Werk was eerst vakantiewerk, met zijn allen bij het openluchtzwembad. Jan was er badmeester zonder zwemdiploma. Succes oogsten we er wel met het perfect ingestudeerde playback Beatles-optreden bij het afscheidsfeest.  Echt werken begon voor Jan bij de Vendet op de Westermarkt. Jan bij de Confectie en ik tijdelijk bij de boeken en CD’s. De papieren bloemen, die als decoratie langs de kant stonden, werden feilloos met een luchtbuks van hun steeltje afgeschoten. De snelle aftakeling van de VENDET, had niets te maken met de gaten in de muur van de vele missers. Jan schoot ook op de kermis voor een foto van hemzelf. Raak? Welnee!  Samen op zondagmiddag naar Oisterwijk dat wel, samen uit naar de soozen in die tijd ook. La Cabane, La Cave,  Lascaux en niet te vergeten Saint Nazaire op het Korvelplein.
‘Samen lol’ was in gouden letters geschreven. Jan wilde het allemaal meemaken, zei niet vaak nee, en genoot met volle teugen. En wij niet minder. Jan stond graag vooraan, omdat hij klein was, niet omdat hij voorop wilde lopen. Hij wilde erbij zijn, het zien om ervan te genieten. Jan regelde de dingen, graag en goed, en had plezier als anderen dat ook hadden. Eigenschappen die zijn leven gekenmerkt hebben.
Carrières werden gemaakt, gezinnetjes – ieder twee kinderen – werden gesticht en de vriendschap kwam meer op de achtergrond, totdat we tien/twaalf jaar geleden de draad weer oppakten. Al bij de eerste keer dat we samenkwamen, nu mét de partners, was het direct weer een dolle boel, als vanouds. Pijn in de kaken. Wat een plezier. Jan was graag een van de gangmakers, maar we waren aan elkaar gewaagd. Jan was een mensenmens, een levensgenieter pur sang, met Maria aan zijn zijde en niet te vergeten zijn kinderen, waar hij altijd vol trots en bewondering over sprak.  

Jan van Grinsven:
Hij genoot van alle dingen in het leven. Een echte Bourgondiër was hij en dus mogen wij ervan uitgaan, dat ook in de hemel een lekker wijntje wordt geschonken, anders was Jan er nooit zo jong al heengegaan.
Ons kwartet is hier voor het laatst bijeen. Het zal nooit meer hetzelfde zijn, dat beseffen we heel goed,  maar wij zullen je eren Jan en jouw naam ‘Schootje’ als een erenaam, met eerbied uitspreken. We hebben een ware vriend verloren, iets waarvan we de draagwijdte nog niet bevatten. Toch willen wij niet denken aan de jaren dat we je zullen missen, maar terugkijken op alle jaren dat we je gekend hebben. De jaren dat jij jouw steen aan de feestvreugde bijdroeg. De vele keren dat we om, en met je, gelachen hebben. Wij zijn verdrietig, dat je zo vroeg bent weggeroepen, maar oh zo blij, en dankbaar dat wij jou hebben gekend, en jouw vriend mochten zijn.
Toch valt het ons tegen, dat je zo stilletjes bent weggegaan. Dat jij niet even naar ons bent toegekomen en tegen ons hebt gezegd:
Zeg, er komt een man bij de Hemelpoort, ken je die al, die wil graag naar binnen,  maar er staat een hele lange rij.  Ik sluit natuurlijk achteraan en wacht tot Petrus de deur opendoet. 
Beste Jan, Ik durf erom te wedden dat Petrus  jou afgelopen zaterdag, van achter in die rij naar voren heeft geroepen, en tegen jou heeft gefluisterd: Beste Jan, het is hier morgen Allerheiligen in de Hemel en er is nog niets geregeld. Wil jij ons alsjeblieft  uit de brand helpen.
Jan, je was een prima kerel. Bedankt, van ons allemaal, voor alles!

De tekst welke Ine Schakelaar tijdens de afscheidsdienst heeft voorgelezen is te vinden door hier rechtsonder op “Lees meer” te klikken. Het zijn gedachten en herinneringen aan de tijd die mijn vader samen met zijn collega’s doorbracht bij De Bocht.

Beste Jan, Maria, Frank en Joyce, Hanneke en Niels, familie, vrienden en bekenden.

Jan is in 1979 bij de Bocht begonnen en kwam te werken in een groep vrouwen met kinderen die toen D2 heette.
Toen zijn gezondheid te wensen overliet en de leefgroep hem te zwaar werd, is Jan  in mei 1985 bij het Dagprogramma van de Bocht gaan werken. Later werd dit Vorming en Training genoemd en werd hij coördinator van de afdeling. Jan heeft Vorming en Training vol enthousiasme opgebouwd. Hij zorgde dat veel cursussen gegeven konden worden zoals o.a. taal- en rekenen, omgaan met geld, handenarbeid en kookles. Tijdens de kookles kwam Jan altijd proeven, dit was in opdracht van de directie zoals hij zei. Hij complimenteerde de cliënten dat ze zo lekker gekookt hadden en wat er toch allemaal in zat dan kon hij dit thuis ook eens maken. Jan glunderde dan. Hij gaf zelf ook trainingen zoals de Goldsteintraining, een kluscursus of fietsen repareren. Jan pakte veel aan.

Hij zette samen met Hans een kinderboerderij op op het terrein van de Bocht. Cliënten konden stage lopen, zo leerden ze o.a. om op tijd te komen. Er waren geitjes, een ezel en kippen. De eieren werden verkocht aan het personeel en de opbrengst kwam weer ten goede aan de boerderij. In het weekend ging Jan met Maria vaak langs bij de kinderboerderij.

Ieder jaar maakte Jan voor de zomervakantie een programma voor de cliënten. We gingen dan o.a. naar de Efteling, Beekse Bergen en fietsten dan naar Oisterwijk  en Jan stond onderweg met drinken klaar. We picknickten in de bossen, gingen bosbessen plukken en maakten een ritje met Piet Plezier. De cliënten genoten en Jan genoot mee.

Ook organiseerden we jaarlijks samen met Jan  op internationale vrouwendag een leuke activiteit b.v. een verwendag met schoonheidsspecialistes, kapsters, nagelstylistes, pedicure en zonnebanken. Bijzonder is dat Jan als enige man namens de Bocht bij de vergadering van de vrouwenorganisaties in Tilburg zat.

Jan was ook altijd in voor een grapje. Omdat hij vaker 1 april grappen bedacht, vond ik het leuk om hem eens in de maling te nemen. Rond 1 april organiseerde AH op het Korvelplein een Italiaanse receptenwedstrijd.  Jan wilde een recept insturen en had nog wat ideeën nodig van mij.  Hij dacht dat hij met dit recept wel een goede kans zou maken en vond het heel spannend. Nu had ik, zogenaamd namens de  bedrijfsleiding, een brief geschreven om hem uit te nodigen om bij de uitslag aanwezig te zijn. Jan belde mij op om dit te vertellen dat hij uitgenodigd was en hij dacht dat hij misschien wel gewonnen had. ‘s Middags meldde hij zich met Maria bij de balie van AH en de bedrijfsleidster vertelde dat de uitreiking van de prijs een uur geleden geweest was en dat iemand anders de prijs gewonnen had. Ze zei: ” ik denk dat iemand een grap met u heeft uitgehaald”. Jan begreep meteen wie dit was. Als troost kreeg Jan toch een prijs van haar; een paar pakken pasta met saus.

Jan was een fijne collega om mee samen te werken. Hij gaf je veel ruimte en ging respectvol met iedereen om. Hij kon goed organiseren en op tijd relativeren. Niet alleen activiteiten voor de cliënten maar ook voor personeel. Samen hebben we een weekend Parijs georganiseerd voor collega’s. 

Ook de organisatie voor de collecte kinderhulp nam hij op zich. Hij regelde wijkhoofden, collectanten, de route die gelopen moest worden. En na afloop van de collecte telde hij met andere collega’s het geld.
Samen met Gerrie, een stagiaire, heeft Jan ’t Winkeltje opgericht waar 2e hands kleding werd verkocht. Zijn wens was ’t Winkeltje in een pand in Goirle onder te brengen. Helaas is dit niet gelukt maar ’t Winkeltje bestaat nog steeds en er wordt veel gebruik van gemaakt. Het biedt zelfs stageplaats aan cliënten en ex cliënten. 

Jan heeft altijd met veel plezier op de Bocht gewerkt en zei vaak met een grote lach  ”ik heb het beste baantje van de Bocht”.  Na bijna 30 jaar daar gewerkt te hebben, heeft hij het afgesloten met een mooi feest.

Toen hij thuis was, kon hij het niet laten om toch weer wat voor de Bocht te organiseren voor zijn eigen doelgroep: de senioren. Zij komen 2x per jaar bij elkaar en organiseren dan een gezellig uitje.

Jan hechtte eraan om het contact met oud-collega’s te behouden. Daarom komen we een paar keer per jaar bij elkaar. Dit was voor afgelopen zondag afgesproken maar helaas zonder Jan.
Jan je was onderweg naar een andere bestemming. Jij bent er niet meer bij maar nog altijd in onze gedachten.
We zullen het nog vaak over je hebben. Goede reis.

De tekst welke ik tijdens de afscheidsdienst heb voorgelezen is te vinden door hier rechtsonder op “Lees meer” te klikken. Het zijn gedachten en herinneringen die samen een beeld schetsen van Jan van der Schoot, mijn vader.

Lieve papa,

Ik wil graag proberen iets te zeggen.
Normaal gesproken kon ik bij jou voor dit soort dingen aankloppen.
Je was een kei in creatieve en mooie teksten schrijven voor diverse gelegenheden.
Nu kan ik je hulp helaas niet meer inroepen.

Je hield van verrassingen. Nou, je hebt ons zeker verrast.
Wat moeten we nu toch zonder jou vraag ik me de afgelopen dagen af.
Wat deed je toch veel!  Het huishouden, lekker koken en je hobby’s.
Oh ja, wie moet nu mijn broeken korter maken?
En wat zal ik het samen klussen missen!
Je hield jezelf wel bezig en je stond altijd voor iedereen klaar.

Wat vond je het gezellig als we langskwamen.
Je begon altijd te stralen.
Je gaf ons een warm thuis.

De stedentrips (Parijs, Berlijn en Barcelona) met z’n 6-en.
Daar genoot je ook van.
En wij vonden het geweldig dat we mee mochten.
Je had al bedacht dat we volgend jaar naar Istanbul zouden gaan.
Helaas kunnen we daar geen fotoboek meer van verwachten.

Jij was eigenwijs, en datzelfde karakter heb ik ook meegekregen.
Dit kon nog wel eens botsen.
We hebben wat lopen steggelen, maar jij won het meestal.
Naderhand praatten we het altijd uit en waren we weer dikke vriendjes.

Hopelijk heb je nu je rust gevonden en ben je daarboven wat oude bekenden tegengekomen.

Pap, ik hoop dat waar je nu ook bent je een feestje bouwt met een goed glas rode wijn.
En blijf genieten.
Want wat heb jij genoten van het leven, en wat hebben wij genoten van jou!!

Dikke knuffel
Je krullenbol

De tekst welke ik tijdens de afscheidsdienst heb voorgelezen is te vinden door hier rechtsonder op “Lees meer” te klikken. Het zijn gedachten en herinneringen die samen een beeld schetsen van Jan van der Schoot, mijn vader.

Een tijdje terug heb ik het al eens aangeslingerd thuis. We moeten het er toch eens over hebben hoe het een en ander moet als een van jullie er niet meer is. Dat is niet leuk en ook niet makkelijk om over na te denken maar dan weten wij tenminste wat we moeten doen. Ik zei dan dat ik niet eens wist wat ie vroeger allemaal gedaan had en waar ons pap bij is geweest.  Meestal kwamen we niet verder dan: “Dat zie je dan maar weer” en “Dé zoekte dan maar uit.” Nu is het dan zover en hebben we in korte tijd het een en ander uit moeten zoeken. Onvoorstelbaar wat iedereen de afgelopen dagen allemaal verteld en aan foto’s meebrengt tijdens de bezoeken bij ons thuis in de Ankeveenstraat. Het zijn dagen die voorbijvliegen en waarbij allerlei herinneringen worden opgehaald. Alleen maar goede want op deze verrassing na hebben wij eigenlijk nooit iets ergs meegemaakt.

Hier komt ie dan: wie was Jan van der Schoot en hoe heeft ie de afgelopen 62 jaar genoten van het leven.

Jan is thuis geboren op 22 juni 1947 aan de Rielseweg in Tilburg. Letterlijk een zondagskind en volgens velen heb je ook zo geleefd. Je kreeg een zusje Marij en samen met vader Toon en moeder Cor waren jullie een fijn gezin. Van Marij heb ik dan ook de eerste verhalen gehoord zoals het vroeger was. Als kind zijnde, was je al ondernemend. Je zat dan ook regelmatig vast tussen stoelpoten of ander meubilair en vaak moest de zaag of schroevendraaier eraan te pas komen om je te bevrijden. Als er dan gezegd werd: “Jan doe dat nooit meer.” Gebeurde even daarna weer hetzelfde en kon de reddingsoperatie opnieuw beginnen. Je ging ook op vakantie in Oosterhout bij oma Caron, tante Rie, tante Jopie en ome Jos. Daar had je al snel bedacht hoe je een extra zakcentje kon verdienen. Bij het afbreken van de kermis ging je helpen want onder de kramen lag altijd wel geld. De Oosterhoutse kermis hebben ook wij met ons gezin nog veel bezocht. Volgens je zusje heb je een mooie jeugd gehad met veel vrienden en vriendinnen aan de Rielse weg.
Je had nooit tijd om te eten en als je dan aan tafel zat, werd in de poort alweer geroepen “Jan Soot, komde peule?!” Ook ging je ’s nachts weleens slaapwandelen in je pyjama op blote voeten. Je ging de straat op en werd 2 straten verder wakker omdat je zere voeten had.

Je moest naar school en op de Canisius Mulo aan de Korvelseweg had je al snel goede vrienden gevonden in Jan, Jan en San. Menig feestje is door jullie bezocht en ook biljarten vond je wel leuk. Bij verzorgingstehuis Mariëngaarde ging je dan naar binnen, keek op de naamplaatjes en ging biljarten. Vroeg iemand wie je opa of oma was, dan noemde je een naam en biljartte vrolijk verder. Het was ook de tijd dat je een vakantiebaantje als badmeester had. Ook al had je echt geen zwemdiploma! Je eerste echte baan was bij V&D op de confectieafdeling. ’s Avonds volgde je de opleiding bij de DETEX en met die kennis heb je voor ons ook menig broek korter gemaakt.

Je leerde Maria kennen omdat je bij de kerk als misdienaar en acoliet onder andere de misbriefjes voor Wil bij familie Kroon in de Rob van Spaandonkstraat langs moest brengen. Via het clubhuis op het Korvelplein hebben jullie elkaar verder leren kennen. Samen deden jullie vrijwilligerswerk voor de bejaarden, het kindercarnaval en zongen jullie in een koor. Na 4,5 jaar verkering besloten jullie te trouwen en trokken in een flatje in Tilburg Noord aan de Verhulstlaan. Jullie trouwden rond de carnaval want dat was de enige periode dat je een paar dagen vrij kon nemen.

Je werkte maar kort bij 3 Suisses op de afdeling personeelszaken omdat je er gewoonweg te sociaal voor was. Goede raad gaf je gratis weg. Tegen iedereen die het wilde horen vertelde je:  “Zorg altijd dat je op je werk voor de baas binnen bent en pas weg gaat als hij vertrokken is. Dat scoort punten.” Je kwam als groepsleider bij Pensionaat Eikenburg in Eindhoven terecht waar je je beter op je plek voelde. Nadat je ook de HBS aan het Odulphus in de avonduren had gedaan, deed je nu achtereenvolgens de opleiding MBO Groepswerk en HBO Cultureel werk ’s avonds bij je full time baan erbij. Je was daardoor niet veel thuis.

Ondertussen was ik geboren en verhuisden we terug naar je ouderlijk huis aan de Rielse weg die ondertussen Generaal Winkelmanstraat heette. Hanneke werd geboren en je eigen gezinnetje was compleet. Je besloot dichter bij huis te gaan werken en De Bocht in Goirle werd je nieuwe werkgever. Hier heb je heel wat tijd doorgebracht en ontzettend veel op poten gezet. Ik noem even in sneltreinvaart de kinderboerderij met het slakkenhuis, bingo avonden, Vorming en Training, vakantieprogramma’s en de Efteling, ’t Winkeltje, Sinterklaas spelen en niet te vergeten die cabaretgroep Peestamp. Moeiteloos schudde je liedjes, teksten en ook sinterklaasgedichten uit je mouw. Bij familiegelegenheden was je de creatieveling en heb je de meest passende teksten op bekende melodieën gemaakt.

Naast je werk had je veel tijd voor vrijwilligerswerk. Je zette je in voor het IKV tegen de kernbommen, zat in de ouderraad, het schoolbestuur, de ondernemingsraad en ga zo maar door. Hobby’s had je met je volkstuintje op de Katsbogten waar je ook nog even penningmeester van het bestuur was. Je ging zelf wijn maken en verzamelde speelkaarten. Vooral jokers waarvoor je zondags vroeg op- en neer reed naar Turnhout voor de ruilbeurs.

Helaas ging het wat minder toen je 40 was en je na een hartinfarct geopereerd moest worden. Op 20 april 1988 kreeg je vijf omleidingen bij je hart in de Klokkenberg in Breda. Wij waren te jong om mee te gaan kijken maar toen je terug thuis kwam was het duidelijk dat je qua conditie heel wat ingeleverd had. Je moest een stapje terug doen met al je activiteiten maar bleef in je eigen tempo heel actief. Ons wegbrengen naar de muziekles of feestjes. Je had veel voor ons over.

Met het gezin op vakantie naar zeeland met de vouwwagen en later naar Frankrijk. Ook zijn we nog eens op fietsvakantie geweest maar in Friesland waaide het toch een beetje te veel naar je zin. De stedentrips die we de afgelopen jaren met z’n zessen gedaan hebben, waren een stuk comfortabeler. Ook ben je veel met ons mam weggeweest of met “Ons Maria” zoals jij ze noemde. Dat deed je ook echt voor ons mam omdat ze graag samen met je weg wilde. Dingen zien, cultuur snuiven en het samen gezellig hebben. De laatste twee vakanties bevielen wat minder en soms zag je er tegenop omdat het heel wat energie kostte om met de groep mee te gaan. Je werd dan continue geconfronteerd met je beperkingen. Niet zozeer je diabetes wat je goed in de hand hield maar meer het doof zijn aan één oor wat in rumoerige ruimtes tot beperkte communicatie leidde. Ook het om de zoveel meter te moeten stilstaan omdat je niet meer verder kon en moest uitrusten.

Wel had je veel plezier in het maken van foto’s. Je was net een klein Japannerke en maakte overal foto’s van. Van zomaar wat oude deuren en poorten omdat ze mooi waren en natuurlijk van onze bezigheden, “Ons Maria” en allerlei activiteiten die je organiseerde. Het meeste plezier had je thuis bij het maken van de fotoboeken. Op je gemak kon je achter de computer per reis de fotoverslagen in elkaar zetten.

Drie jaar geleden verhuisde je met ons mam naar de Ankeveenstraat. Een moderne woning waar heel praktisch alles gelijkvloers is. Het heeft even geduurd voordat alle meubels uitgezocht of gerestyled waren zodat het ook echt jullie thuis was. Je werkte nog een jaartje op halve kracht bij de Bocht en ging met je 60 jaar stoppen met werken. Ik schrijf bewust werken want activiteiten had je zo weer genoeg. Om jezelf maar vooral ook anderen een plezier te doen zette je je in voor de bewonersvereniging van Witbrant Oost, organiseerde je winter- en zomeractiviteiten in de Ankeveenstraat waar je handig subsidie voor aanvroeg bij Verrijk je Wijk. Je coördineerde de collecte voor de KWF Kankerbestrijding en rolde zo in een vrijwilligersbaan in het bruincafé van verzorgingshuis ’t Laar waar je toch al veel kwam voor oma, moeder, Kroon.

Tussendoor misschien nog een keer naar de sportschool als je tijd had en anders op pad met je elektrisch ondersteunde fiets. Thuis kookte je voor ons mam en als het heel hard regende belde je altijd of je ze moest komen halen. Vooral je kookkunsten zijn ook binnen de familie vermaard. Van complete koude schotels tot tafels vol hapjes en niet te vergeten de hartige taartjes met ham en prei. Je was zelfs bezig met een receptenboek en van de fraai opgemaakte borden maakte je foto’s om erbij te zetten. Op tv keek je naar echte jankprogramma’s zoals spoorloos en memories. Dat was echt jouw ding. Sociaal, gevoelig, humor, eigenwijs, levensgenieter, familiemens en echte Bourgondiër zijn typeringen die de afgelopen dagen door veel mensen met jou zijn geassocieerd.

Je ging met de ontwikkelingen van de tijd mee. Niet alleen een modern nieuwbouw huis met strakke meubels maar ook de nieuwe auto met halfautomaat en je maakte zelfs een hyves pagina aan zodat je oude bekenden kon terugvinden en nieuwe vriendjes kon maken. 

Op zaterdag 31 oktober is het dan ineens afgelopen. Tussen het strijken en computeren door met radio 10 gold op de achtergrond ben je door acuut hartfalen op jouw kamertje geruisloos in elkaar gezakt. Toen ons mam belde zijn we meteen gekomen. Hanneke vanuit zeeland en ik uit het centrum van Tilburg. Weggerukt van de activiteiten door dit nog steeds onwerkelijke bericht. Iedereen die we daarna op de hoogte brachten en het verhaal vertelde, was met stomheid geslagen. Je deed gewoon je ding zoals altijd en er is geen directe aanleiding voor je overlijden.  Niet dat het zin zou hebben gehad maar je wilde niet gereanimeerd worden en zeker niet wakker worden in de Hazelaar! Dat is je dan prima gelukt.

Je was een kenmerkende verschijning met je ruitjesoverhemden en bretels. Een klein manneke met een Bourgondische omvang, grijze baard en een vriendelijk gezicht. Dit is een beetje hoe iedereen je kent en zal blijven herinneren. Als gezin hebben wij natuurlijk ook nog wat leuke anekdotes en ik zal er een paar vertellen.

Weet je nog dat Hanneke een keer al haar opmaakspullen op je uit mocht proberen? Je was in de bank in slaap gevallen en deed nietsvermoedend de deur open toen er aangebeld werd. Het bezoek was meteen bezorgd en vroeg of je toch niks mankeerde? Je voelde je kiplekker en wij hadden het grootste plezier.

Andersom liepen sommige grappen verkeerd af als je bijvoorbeeld tegen mij riep dat de brandweer er aan kwam. De eerste keer stond de glazen schuifdeur in het vakantiehuisje open. De tweede keer niet. De hele ruit lag er uit en rood van het bloed kwamen wij bij de dokter aan.

Toen Hanneke met Niels en ik met Joyce thuiskwam had je het altijd met hen over punten scoren. Als Joyce een glaasje wijn inschonk stond Joyce weer even voor maar als Niels daarna de computer fixte had Niels weer meer punten. Ik weet dat je blij bent met de keuze die wij maakten voor de nieuwe “kouwe kaant” en je had het zelfs al over “ons Niels” en “ons Joyce”.

Ook denk ik aan de vele keren dat je ons met advies en raad bijstond bij belangrijke beslissingen. Het kiezen van een studierichting, het kopen van een huis en de voorbereidingen voor allerlei gebeurtenissen.

Je was trots op wat we allemaal al bereikt hadden. Schooldiploma’s, afstuderen, eigen huis, goede baan, fijne partners en dat we plezier hebben in alle activiteiten die wij in onze vrije tijd ondernemen.

Je moest ook altijd laten weten dat je verstand had van confectie. Laatst nog toen we mijn trouwpak gingen uitzoeken. Je zorgde ervoor dat ik toch echt een juiste maat pak aantrok. Dat is maat 25, een kwartmaat, en niet maat 50, die ik nu aanheb.

Onze bruiloft is een van de dingen die je nu niet meer mee zult maken. Net als het eventueel opa worden waarvan je een paar jaar geleden al tegen me zij: “Da’s best leuk hoor, opa worden!” Ik weet dat je daar ook echt van genoten zou hebben.

Net zoals je voor onze 30e verjaardagen foto’s bij elkaar zocht, hebben wij dat nu voor jou gedaan. In de volgende presentatie hebben we er een stuk of 30 verwerkt. De rest zullen we plaatsen op de website janvanderschoot.nl. Die was wonderbaarlijk nog beschikbaar en zullen we de komende tijd inrichten als bedankje met herinneringen aan jou. Nog even een woordgrapje dan: De deadline van vandaag is gehaald en achter jouw punt plakken wij nl.

Pap, bedankt voor alles.